Κεντρική Σελίδα arrow Τα Nέα μας arrow ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ arrow 25η Μαρτίου-Διεθνής ημέρα μνήμης θυμάτων δουλεμπορίου
Acropolis
Κεντρική Σελίδα
Ο Όμιλός μας
Τα Nέα μας
Οι Eκδόσεις μας
Επικοινωνία
Χρήσιμες Συνδέσεις
ΧΟΡΗΓΟΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ
ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ


¶δεια Creative Commons
Εκτός αν άλλως ορίζεται ειδικά, όλα τα έργα που περιέχονται στον δικτυακό τόπο είναι αδειοδοτημένα με Creative Commons BY-NC v3 GR
25η Μαρτίου-Διεθνής ημέρα μνήμης θυμάτων δουλεμπορίου
Κυριακή, 25/03/2018

Για να κατεβάσετε το αρχείο στον υπολογιστή σας κάνετε κλικ εδώ.


25η Μαρτίου 2018 - Διεθνής ημέρα μνήμης θυμάτων δουλεμπορίου



Σήμερα η δουλεία μας φαίνεται ως κάτι ξεπερασμένο και απάνθρωπο. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η δουλεία ήταν ένας νόμιμος και αναγνωρισμένος θεσμός. Οι πρώτοι, που εξήγαγαν σκλάβους, ήταν οι Πορτογάλοι. Όταν με την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου η ζήτηση για σκλάβους αυξήθηκε, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αναζήτησαν αποτελεσματική και πάνω απΆ όλα φθηνή εργασία. Έτσι δημιουργήθηκε μια “αγορά”, όπου εκατομμύρια Αφρικανοί, κάτω από πραγματικά άθλιες συνθήκες, απελάθηκαν από τις χώρες τους κυρίως στην Αμερική, όπου θα δούλευαν ως δούλοι. Αμέτρητοι άνθρωποι δεν έφτασαν ποτέ στην Αμερική, εξαιτίας των απάνθρωπων συνθηκών ταξιδιού. Τότε η Αγγλία, ως στρατιωτική και οικονομική υπερδύναμη της εποχής, αποφάσισε ότι λιγότερα ατυχήματα στα πλοία θα έφερναν μεγαλύτερα κέρδη, οπότε θέσπισε κάποιο οικονομικό αντίτιμο στα πλοία και στους καπετάνιους τους σε σχέση με τον αριθμό των δούλων, που μετέφεραν. Αυτό μείωσε-τουλάχιστον αρχικά- τον αριθμό των θανάτων των δούλων.

Στην Ευρώπη οι σκλάβοι αγοράζονταν από τους άρχοντες, και τους ευγενείς. Η δουλεία μετατράπηκε με τα χρόνια σΆ ένα θεμελιώδες μέσο οικονομικής ανάπτυξης. Αυτός ο απάνθρωπος τρόπος αντιμετώπισης ανθρώπων από άλλους ανθρώπους στο πέρασμα των ετών δημιούργησε εξεγέρσεις, αμέτρητους θανάτους, ελεεινές συνθήκες διαβίωσης. Όταν το δουλεμπόριο γέμιζε τα ταμεία των παγκοσμίως οικονομικά αναπτυγμένων χωρών, δυστυχώς στις ανθρώπινες συνειδήσεις είχε αδειάσει σημαντικά το απόθεμα αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας.



Μετά το Διαφωτισμό και τη βιομηχανική επανάσταση, αναγνωρίσθηκαν μια σειρά από ελάχιστα δικαιώματα για τους δούλους. Το 1808, στη Βραζιλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η εξαγωγή σκλάβων έγινε παράνομη. Η ενέργεια αυτή μείωσε σημαντικά τη ροή, αλλά δεν την εξαφάνισε. Μόνο το 1863, όταν η δουλεία στην Αμερική έγινε παράνομη επί Lincoln, η ροή έπαυσε σχεδόν οριστικά.

Όμως, μέχρι και τα μέσα του εικοστού αιώνα, οι Αφροαμερικανοί εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζονται με ρατσισμό και να τους αρνιούνται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Σήμερα, η δουλεία και το δουλεμπόριο έχει καταργηθεί, πιθανότητα να αναφωνήσουν πολλοί από εμάς. Έχει νόημα να προβληματιζόμαστε επομένως για τα θύματα του δουλεμπορίου;

Φυσικά και έχει θα απαντήσουμε εμείς. Σε πολλά μέρη του κόσμου άνθρωποι, γυναίκες, παιδιά, δηλαδή κυρίως ανήλικοι, εξακολουθούν να εργάζονται ατελείωτες ώρες για λίγα cents ημερησίως. Ο τομέας της δασοκομίας, της γεωργίας, των ορυχείων, της εξόρυξης μαργαριταριών, της αλιείας απασχολεί δισεκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, με πολλούς εξ αυτών να εργάζονται σε συνθήκες σχεδόν δουλικές, χωρίς καμία θεσμική ή νομική προστασία και κυρίως χωρίς καμία διασφάλιση της σωματικής τους ακεραιότητας. Υπάρχουν επίσης πολλές άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, όπως η πορνεία γυναικών και παιδιών (ανήλικων αγοριών και κοριτσιών), οι ανήλικοι στρατιώτες στην Αφρική, τα θύματα trafficking.

Στις σημερινές εμπόλεμες ζώνες πολλοί άνθρωποι εγκαταλείπουν την πατρίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον και συχνά βρίσκονται κρατούμενοι από ανθρώπους, που εκμεταλλεύονται τον πόνο τους.

Δε χωρά αμφιβολία πως η δουλεία και το δουλεμπόριο είναι μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας, η οποία αμαυρώνει την αξιοπρέπεια και μειώνει τη δυναμική και θετική επίδραση των όποιων τεχνολογικών ή άλλων εξελίξεων του ανθρώπου σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η ανθρώπινη ιστορία βρίθει συνθηκών, γεγονότων και παραδειγμάτων μέσα από τα οποία διδασκόμαστε ότι ως ανθρώπινο γένος έχουμε κάνει πολλά λάθη. Στο χέρι μας είναι ως “μαθητές” αυτής της εμπειρικής διδασκαλίας να αποφασίσουμε, εάν θα “πάρουμε το μάθημά μας” και θα αποφύγουμε στο μέλλον κάθε παρόμοια αντιουμανιστική πρακτική.

Ιωάννα Παπανικολάου-Πουσπουρίκα
Πρόεδρος

< Προηγ.   Επόμ. >
© 2004-2018 Όμιλος UNESCO Δήμου Αμαρουσίου Περιφέρειας Αττικής